Leven uit de Bron

Drs. Marius Noorloos staat aan de wieg van diverse PEP-trainingen gemeenteopbouw die de afgelopen jaren vele predikanten en kerkenraadsleden hebben gevormd. Reeds zes maal werd de Basistraining Samen bouwen aan de kern van de kerk. Via geloofsopbouw naar gemeenteopbouw gegeven. Een training die zich volgens dr. Hans Schaeffer heeft ‘bewezen als een waardevol instrument voor de ontwikkeling van geestelijk leidinggeven door de kerkenraad’.

Drs. Marius Noorloos
Gaandeweg verder

De kern van het gemeentezijn bestaat volgens Marius Noorloos uit drie dimensies: Hart voor de Heer, Hart voor elkaar als Zijn leerlingen en Hart voor Zijn bevrijdend werk in de wereld. De beoefening van deze kern door de gemeente en de rol die predikant en kerkenraad daarin spelen staan centraal in de trainingen die PEP in samenwerking met Leven uit de Bron aanbiedt.

Na zijn 50-jarig ambtsjubileum heeft Marius Noorloos (1939) op veler verzoek zijn memoires geschreven. In Gaandeweg verder beschrijft en evalueert hij zijn loopbaan als predikant en consulent/docent gemeenteopbouw. Hij is vooral bekend geworden door zijn boek Leven uit de Bron, waarin een inspirerend programma wordt beschreven voor het bouwen aan een kerk als vitale en missionaire geloofsgemeenschap. Gaandeweg verder biedt een bijzondere, persoonlijke kijk op het kerkelijk leven en beleid vanaf de tweede helft van de vorige eeuw.

Symposium

De publicatie van deze autobiografie en het geestelijk testament van Marius Noorloos is op 12 oktober 2017 aanleiding voor een symposium. Samen met Erik de Boer, Hans Schaeffer, Nynke Dijkstra-Algra en Jelle de Kok denken we na over vragen als: Hoe verhouden biografie, theologie en gemeenteopbouw zich tot elkaar? Wat is de betekenis van predikantsmemoires en speciaal die van Marius Noorloos? Wat betekent zijn geestelijke erfenis voor de praktische theologie en met name voor gemeenteopbouw? Hoe kan het principe van “Leven uit de Bron” vruchtbaar worden toegepast in de praktijk van het gemeenteleven en de opleiding en training van predikanten en kerkenraden?

Vrijmoedigheid

Eén van degenen die Noorloos aanmoedigden zijn memoires te schrijven was prof. dr. Mees te Velde. In zijn Woord Vooraf op Gaandeweg verder typeert hij Noorloos als “iemand die jarenlang met een helder hoofd en met een sterke intuïtie voor velen in de kerkelijke praxis een wegwijzer en gids is geweest. Zijn invloed liep niet over de band van conceptuele theorieën, maar over die van krachtige geestelijke overtuigingen en wijze methodische lessen. Het is een zegen als her en der op de werkvloer van de kerk zulke zelfstandige praxeologen actief zijn!”

Waarom vond Mees te Velde het belangrijk dat Noorloos zijn memoires zou schrijven?

“Het kerkelijk panorama in Nederland is in de voorbije zeventig jaar ingrijpend veranderd. Waren er in de jaren 1950 nog stevige kerkelijke bolwerken, gereformeerd, hervormd en katholiek, anno 2017 is er weinig meer van over.

Marius Noorloos heeft die tijdreis van zeventig jaar persoonlijk en intensief meegemaakt, als dorpsjongen, als theologiestudent, als gemeentepredikant en als gemeenteopbouw-adviseur in breed verband. Slechts weinig predikanten schrijven memoires. Maar, gestimuleerd door anderen, heeft Marius zich er wel toe gezet. Dit boek is er het resultaat van. Een boek vol herinneringen, tegelijk stichtelijk en opbouwend.

Op het jarenlange werk van Marius Noorloos in kerk en Koninkrijk is een sleutelwoord uit de Handelingen van de apostelen van toepassing: het Griekse woord parrèsia. Oftewel: vrijmoedigheid, het lef en de gedrevenheid om met het evangelie erop uit te gaan en de mensen aan te spreken. Daarvoor moet de Here God de Allerhoogste voor je zijn. En je moet het belangrijk vinden dat mensen hun leven in zijn dienst stellen. En ook: je moet van geen ophouden weten. Die drievoudige grondhouding straalt bij Marius in alles door. En, goed om erbij te zeggen: die vrijmoedigheid was niet zomaar aanwezig. Ze werd verkregen in een leerproces van menselijke aanvechting en goddelijke bemoediging.

Daarmee hangt het samen dat dit boek geen verhalenboek is geworden met allerlei interessante menselijke ontmoetingen en sappige anekdotes. Het vertelt wel een verhaal, het gaat over eigen leven en eigen ervaringen. Maar het is vooral (toch weer!) een boek met een missie en een boodschap, het geestelijk testament van een dienaar van het evangelie van Christus. Het deed me denken aan een altaarstuk: op het tweeluik Leven uit de Bron en Groeien bij de Bron is als het ware aan de achterkant nog een andere schildering aangebracht, die als je goed kijkt over hetzelfde gaat: het positieve leven en de hoopvolle opbouw van de christelijke gemeente.”

Meer informatie en aanmelding:

Deze blog verscheen september 2017 in Pro Ministerio

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *